Ann Geirnaerdt blijft zoeken naar een manier om zowel kracht als kwetsbaarheid samen in een beeld te vatten.
Al van kinds af aan was ze bezig met het boetseren in klei. Pas op haar dertigste volgde ze een opleiding beeldhouwen aan de academie van Leuven, later ook in Anderlecht en Mechelen. Na deze brede vorming ging haar aandacht steeds meer naar steen en hout, en uiteindelijk naar het boetseren in was.
Tijdens een driejarig verblijf in Burkina Faso kreeg ze de kans om intensief te experimenteren met de verloren-wastechniek en haar beelden in brons te laten gieten. Daar groeide ook haar herkenbare stijl: organische figuren in dialoog met elementen uit de natuur.
Bij het opbouwen van haar beelden gebruikt ze vaak schors, peulen en bladeren, geïnspireerd door hun beweging en structuur. Thema’s zoals geborgenheid, groei, verbondenheid en het onderweg zijn keren regelmatig terug. In haar werk staat zowel de kwetsbaarheid als de veerkracht van de mens centraal.
Steuntje in de rug
Met dit beeld wil de kunstenaar de ondersteuning van oudere mensen verbeelden.
Wanneer lijden een rol speelt, is zorg en opvang van onschatbare waarde. Ze geven de kracht om verder te gaan, om ziekte te overwinnen of pijn te dragen.
Wanneer lijden een rol speelt, is zorg en opvang van onschatbare waarde. Ze geven de kracht om verder te gaan, om ziekte te overwinnen of pijn te dragen.
In het beeld “Een steuntje in de rug” wordt het kwetsbare gevoel van hulp nodig hebben teder weergegeven. Tegelijk laat het zien hoe waardevol steun kan zijn.
