Onderwater verhalenverteller
Harry Fayt is een Belgische fotograaf uit Charleroi die internationaal bekendstaat om zijn unieke onderwaterportretten. In zijn werk onderzoekt hij emoties, kwetsbaarheid en expressie door kunstenaars en performers onder water te fotograferen. Deze bijzondere context creëert beelden die tegelijk poëtisch, vervreemdend en intens menselijk zijn.
Met zijn experimentele benadering verlegt hij voortdurend de grenzen van portretfotografie en ontwikkelt hij een eigen visueel universum dat de kijker uitnodigt om anders naar het lichaam en emotie te kijken.
Zijn werk wordt internationaal tentoongesteld, onder meer in Zuid-Amerika. In 2023 werd hij benoemd tot Chevalier du Mérite Wallon.
ELOI ELOI, LAMA SABACHTHANI
Dit werk biedt een radicale en eigentijdse herinterpretatie van de Passie, waarbij het beeld van Christus in het hart van de identiteitsspanningen van onze eeuw wordt geplaatst. Door een gekruisigde zwarte man af te beelden, doorbreekt het beeld eeuwen van heilige iconografie om ons heden te bevragen: als de Messias vandaag zou terugkeren als een zwarte moslimman, welk onthaal zou hem dan op het publieke plein te wachten staan?
De visuele kracht van dit stuk rust op een provocerend syncretisme waarbij het lichaam, gekleed in een eenvoudige spijkerbroek en vastgebonden met touwen, het vat wordt voor de tegenstrijdigheden van onze wereld. Het kruis is niet langer louter een instrument van religieuze foltering; het transformeert in een rauw communicatiemiddel, een soort stedelijke muur verzadigd met tegenstrijdige boodschappen.
Men kan uitingen van liefde ontcijferen naast haatdragende beledigingen gericht aan Joden, Arabieren of de katholieke religie, wat het systemisch geweld en de breuklijnen van onze samenleving illustreert. De titel ELOI ELOI, LAMA SABACHTHANI, vertaald uit het Aramees: "Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?" herinnert aan de oorspronkelijke taal van Christus, maar fungeert ook als een taalkundige brug tussen Semitische culturen, van het Hebreeuws tot het Arabisch. Door het dramatische clair-obscur suggereert het beeld dat opoffering geen gebeurtenis uit het verleden is, maar een cyclus die zich onder nieuwe gezichten herhaalt. Het confronteert de toeschouwer met een directe vraag over anders-zijn en de hardnekkigheid van afwijzing, waardoor deze Bijbelse kreet van verlatenheid verandert in een spiegel die onze eigen menselijkheid wordt voorgehouden.
